Zonet las ik een verhaal dat ik met je wil delen!
Het is maart 2010 als de 25-jarige Robin nietsvermoedend over straat loopt in de Noorse hoofdstad Oslo, terwijl hij met zijn vriendin belt. Als vanuit het niets wordt de jonge sporter plotseling geraakt door een enorm blok ijs, dat is losgeraakt van één van de besneeuwde daken. Hoewel het in Noorwegen verplicht is daken sneeuwvrij te houden, verzuimde de eigenaar dat te doen, met alle gevolgen van dien. De weken na het ongeval zou Robin in coma liggen, terwijl artsen voor zijn leven vrezen.
Nadat Robin uit zijn coma ontwaakte, was er niets meer over dan een kasplantje. Lichamelijk dan, want hij was zich er ten volle van bewust wat de gevolgen waren geweest van het ongeluk. Hoewel hij zich niet kon bewegen en zelfs niet kon praten, werkte Robin in zijn hoofd aan zijn herstel.
Negen maanden na het ongeluk kon Robin met zijn ogen knipperen. Vanaf dat moment ging het snel. Twee vingers. Zijn armen. Zijn benen. Dankzij zijn enorme vooruitgang mocht hij voor enige tijd thuis revalideren. Op de eerste dag thuis maakte hij opnieuw vooruitgang en wist hij zijn eerste woorden uit te brengen. Artsen stonden versteld van zijn enorm snelle vooruitgang.
Eén van zijn artsen sprak met een journalist van de Noorse krant VG en legde uit hoe Robin zo snel vooruitgang wist te boeken: “Hij heeft veel van zijn vooruitgang te danken aan zijn sportmentaliteit. Hij is sterk en stelt heldere doelen voor zichzelf, die hij zich duidelijk inbeeldt voordat hij ze bereikt. De meeste motivatie haalt ‘ie uit zichzelf.”
Robin is vastbesloten om zijn studie Lichamelijke Opvoeding binnenkort te gaan beginnen. Als dat niet ‘Wow!’ is..?
Volg 
Fascinerend! Doet me een beetje denken aan de “wiggle your bog toe” scene uit Kill Bill – maar dit is natuurlijk echt. Zo zie je maar dat met wilskracht meer bereikt kan worden dan dat velen willen (durven?) geloven.
Goed en inspirerend verhaal!
Nu nog even de vele andere verhalen er bij zetten van comateuze patiënten die er ondanks wilskracht NIET in slagen hun tenen te laten wiebelen, laat staan een studie Lichamelijke Opvoeding te starten.
Robins vooruitgang wijten aan zijn wilskracht is een fraai staaltje cherrypicking. Van dezelfde orde als mensen die al biddend van kanker ‘genezen’ opvoeren als bewijs dat god erg aardig voor ons is.
Zulke attributies zijn ideologisch bepaald. Met wat wilskracht valt dit inzicht te bereiken – en op jezelf toe te passen.
Hannes, ik schrijf nergens dat iedereen dankzij wilskracht kan genezen en dat geloof ik ook niet. Maar het is niet te ontkennen dat attitude en doorzettingsvermogen zo nu en dan het verschil maken. Dat geldt overigens voor nagenoeg alles in het leven. Dit was daar een bijzonder voorbeeld van.
Je zou ervoor kunnen kiezen je door dit verhaal te laten inspireren, en je aversie tegen mensen die beweren dankzij hun gebed genezen te zijn van kanker vooral te ventileren op websites waar dat ook beweerd wordt. Hier snap ik de relevantie namelijk niet zo goed.
Het verhaal van Robin staat niet op zichzelf. Gelukkig zijn er erg veel verhalen van mensen die door positiviteit en doorzettingsvermogen verder komen dan “men” verwacht zou hebben. Het zal in een enkel geval tot herstel leiden maar is de wijze waarop ziekte en (lichamelijke)beperkingen omgezet worden naar positiviteit niet ook een fantastische overwinning? Wat voorop staat is de keuze hoe om te gaan met je ziekte of (lichamelijke) beperking en te denken vanuit mogelijkheden en niet vanuit onmogelijkheden. Een ding is zeker….denk je vanuit het laatste, dan kom je niet verder.
Echt interessant! Bent u misschien van plan meer van dit soort artikels te maken? Laten we het hopen. Ik ben hoe dan ook behoorlijk verrast. Ga zeker zo door.
Vriendelijke groet van een fan.